جنون نوشتن

کتاب جنون نوشتن در اواخر دهه شصت در تهران به چاپ رسید و شامل گزیده آثار رضا براهنی است. البته با توج به تاریخ چاپ باید دانست که کتاب جنون نوشتن انتخاب گزیده آثاریست که تا آن زمان نوشته و چاپ گردیده است. در این کتاب منتخبی از خطاب به پروانه و اسماعیل و چند اثر بسیار ارزنده آمده است.

درباره کتاب

براهنی را در این کتاب و هم در مجموعه آثار به دو جهت باید بازخواند و شناخت :
1- به جهت نقش مطلق انکلر ناپذیرش در سر و سامان دادن اصولی و تعیین کننده به ادبیات آن دوران که با ذره بین سوال وظیفه هنرمند را در عصر شب مطرح می کند. در این گیر و دارها و اوضاع و احوال ادبی در عین حال می داند. که رسالت و تعهد در ادبیات و وفاداری در ادبیات به مردم و آرمانهای مردم به منزله دور شدن ادبیات از حوزه ادبیات آن نیست.
در واقع ادبیات از دید او دو گونه یا دو بعد می پذیرد.
بعد هنری اثر که باید صاحب آن در تلاش خستگی ناپذیر باشد. تا هنر خود را جاودانه ماندگار و تعمیم یابنده کند.
بعد مردمی یا چهره مردمی ادبیات که در واقع باید بالنده متاثر و منعکس انسان تاریخ و جامعه باشد.
اکثر نقدهای براهنی در آثاری مانند : طلا در مس.کیمیا و خاک/قصه نویسی و بحران رهبری نقد ادبی در ایران بر تصویر و نمایاندن و انطباق این دو دارند.

زبان بی پروا و بازدارنده براهنی بازگرداننده راهیان خود و ناخودگاه است. از بیراهه منتهی بر برهوت بطالت.بی حاصلگی و گم و گوری.

از این روست که می توان گفت براهنی یک تنه ولی فراتر از توانایی یک تن و گروه و طی سی سال چه تبعید. آزادی یا زندان چه در مقام استادی دانشگاهای تهران و امریکا و چه در شرایط کنونیش ابروی ادبی هنری هزاره مارا به خود باز اورده است.