«شازده احتجاب» نقطه عطفی در ادبیات داستانی ایران است؛ اثری که با انتشارش در سال ۱۳۴۸، شیوه روایت و سبک نگارش مدرن را با ساختار سنتی قصه‌های ایرانی ترکیب کرد. گلشیری با نثر متراکم و فضای روان‌شناسانه، به لایه‌های تاریک ذهن و تاریخ ایران قجری نفوذ می‌کند و تصویری تکان‌دهنده از افول یک خاندان اشرافی به دست می‌دهد.