تصور کن دو ذهن بزرگ تاریخ، فریدریش نیچه فیلسوف و یوزف بروئر روان‌درمانگر، توی یه اتاق بشینن و درباره درد، عشق، رنج و معنا حرف بزنن. «وقتی نیچه گریست» دقیقاً همین فانتزی ذهنی رو به واقعیت تبدیل کرده. اروین یالوم با نبوغش، یه داستان خیالی خلق کرده که در اون نیچه و بروئر وارد گفت‌وگوهایی عمیق می‌شن؛ گفت‌وگوهایی که هم درمانگرن و هم فلسفی.